— Ի՞նչդ է ցավում:
— Որսորդն է վիրավորել, — պատասխանում է առյուծը:
Կրիան բարկանում է և ասում.
— Թող չորանան այն մարդու թևերը, որ վնասում են երկրի երեսին ապրող մեզ նման հրաշալի արարածներին:
— Կրիա եղբայր, — պատասխանում է առյուծը, — պետք է ասեմ, որ որսորդի հասցրած վերքն ավելի քիչ է ինձ տանջում, քան այն, ինչ հենց նոր ասացիր:
Այդ ասելով՝ առյուծը հոգին ավանդում է: Նույն բանի շուրջ նա մեկ այլ պատմություն էլ էր պատմում կամրջով անցնող փղի ականջը մտած լվի մասին:
— Ընկերս, — ասում է լուն, — երբ մեզ նման հսկաներն անցնում են կամրջի վրայով, այն ցնցվում է մեր հզորությունից:
- Կարդա՛ Վ. Վիլյամ Սարոյանի «Վիրավոր առյուծն ու կրիան»առակը:
- Ո՞րն է այս առակի խորհուրդը: Մեկնաբանի՛ր: Փոքր մարդկանց իրենց արժանի տեղը ցույց տալու համար։ Կրիան ճիշդ խոսք ասաց, բայց առյուծը չընդունեց։
- Այս առակի ասելիքը բնորոշող ասացվածքներ գտի՛ր: Առյուծը միշտ էլ հպարտ է։
- Paint ծրագրով նկարի՛ր առակը:

- Խորհո՛ւրդ տուր այս առակի հերոսներին, ապա նկարածդ նկարով տեղադրի՛ր բլոգումդ:
Կրիա դու շատ ճիշդ խոսացիր, երբեք քո կարծիքը մի փոխիրր։
Առյուծ մի քիչ ազնիվ եղիր։


